موسى ( ع ) در حقّ قومش فرمود : « فَافْرُقْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ الْقَوْمِ الْفاسِقينَ » « 1 » ، امّا محمّد ( ص ) درباره امتش فرمود : « اللَّهمَ اهْدِ قَومى فَانّهُم لا يَعْلَمُونَ » . « 2 » موسى ( ع ) از خداى سبحان طلب رضايت كرد : « وَ عَجِلْتُ الَيْكَ رَبِّ لِتَرْضى » « 3 » ، امّا خداى متعال درصدد خشنودى حضرت محمد ( ص ) بود : « وَ لَسَوفَ يُعْطيكَ رَبُّكَ فَتَرضى » . « 4 » حضرت موسى ( ع ) معراجش كوه طور بود ، امّا حضرت محمد ( ص ) معراجش بيت معمور و نزديك به مركز نور بود . موسى ( ع ) عصايش را به سنگ زد و آب جوشيد ، امّا محمد ( ص ) از انگشتانش آب فوران كرد . نوح پيامبر ( ع ) براى حركت روى آب كشتى فراهم كرد ولى محمد ( ص ) براى پرواز در آسمان « بُراق » در خدمت داشت . « 5 » شريعت انبياى سلف براى زمان و مكان خاصى محدود مىشد ، امّا شريعت پيامبر خاتم ( ص ) براى همه جهانيان و تا روز قيامت مقرّر است . موقعيت اجتماعى پيامبر ( ص ) مخصوصاً پس از هجرت به مدينه و شكل‌گيرى حكومت اسلامى ، در مرتبه عاليه قرار داشت . مسلمانان واقعى ، شيفته و عاشق پيامبر ( ص ) بودند . و در اطاعتش از جان و مال خود دريغ نمىكردند ، و آن حضرت ( ص ) به عنوان رياست حكومت اسلامى مورد توجّه همه جهانيان به ويژه مسلمانان قرار داشت . پيامبر ( ص ) در جامعهء عربستان از جايگاه بالايى برخوردار بود ، زيرا جامعهء نابسامان عربستان در پرتو تعاليم حيات‌بخش اسلام و همّت آن بزرگوار سامان يافته و در مسير سعادت قرار گرفته بود . رسول خدا ( ص ) با ايجاد وحدت در دو بعد سياسى و دينى در ميان مردمِ حجاز وضعيتى پديد آورد كه تا پيش از آن سابقه نداشت . با تشكيل حكومت

--> ( 1 ) - مائده ( 5 ) ، آيه 25 . [ خدايا ] ميان ما و اين جمعيّت گنهكار ، جدايى بيفكن . ( 2 ) - خدايا قوم مرا هدايت نما ، همانا آنان آگاه نيستند . ( 3 ) - طه ( 20 ) ، آيه 84 . و من به سوى تو شتاب كردم ، تا از من خشنود شوى . ( 4 ) - ضحى ( 93 ) ، آيه 5 . و به زودى پروردگارت آن قدر به تو عطا خواهد كرد كه خشنود شوى . ( 5 ) - ر . ك . مقتل الحسين ( ع ) للخوارزمى ، ج 1 ، ص 31 و 32 .